Archief:
* Even voorstellen
* Donna en Blitz
* D/T



   

Mijn vriendin omschrijft het als de ‘mid-life-crises’ van een 45 jarige puber, ik zelf zie het meer als de gewaarwording, dat ik de voorgaande 20 jaar niet bewust heb geleefd. Al met al voor mij genoeg redenen, om bewuster te leven en nog meer te gaan genieten. En ook om af en toe na te denken, over hoe het mij over 20 jaar zal vergaan.

1994.

Meneer, bijten die paarden ? klonk een zachte meisjesstem. Een kleine krummel van amper 4 jaar, stond half verborgen achter de hoek van mijn oude schuurtje. Haar iets ouder, maar nog schuchterder zusje probeerde zich nog meer aan het zicht te ontrekken. Mogen wij de paarden aaien ? was de volgende, zachte, vraag.

Nadat ik ze had verteld dat ze niet bang hoefden te zijn, omdat onze paarden in hun ogen wel groot waren, maar absoluut niets deden, kwam er heel voorzichtig beweging in het duo.

De eerste strelen waren nog erg bedachtzaam. Maar nadat ze ook nog een wortel hadden mogen voeren, vertrokken ze zeer voldaan weer richting huis. Ze bleken aan het eind van de veldweg te wonen. Nog vandaag de dag zie ik de wapperende herkenningsvlaggetjes aan hun fietsjes langzaam uit het zicht verdwijnen.

1997.

Hai, Louis, is Diane weer dol vandaag ? Kleine meisjes worden langzaam maar zeker groter en ook krijgen ze snel door dat je paard die dag niet zo wil als normaal. Yvon, de oudste van de twee, stond als vanouds direct na het eten bij ons aan de rijbak. Wetend dat, zodra ik klaar zou zijn met ‘mein kampf’, ze Diane op stal mocht brengen.

Het werd tijd dat die twee meiden op paardrijles gingen, want na drie jaar was het niet te ontkennen dat ze helemaal dol waren op paarden en ook de eerste voorzichtige rondjes in de bak, toonden twee amazones in wording.

Nadat ik Diane nog enkele oefeningen had laten doen en ook ik het wel genoeg vond, ging het zadel er af en mocht Yvon mijn Quarter op stal zetten. Toen de twee van mij af, richting stal, marcheerden moest ik even lachen : ruim 450 kilo paard, geleid door nog geen 40 kilo voldaanheid.

2000.

Wil, jij Diane verder rijden, vroeg ik aan Yvon. Dat wil ik wel, maar het is vandaag Moniek haar beurt, was haar antwoord. Ik heb Diane vorige week gereden.

Moniek, kreeg mijn rijhoed op, werd op het paard geholpen en begaf zich aan de wandel. Voldaan van 40 minuten ‘prima Diane’ , sjokte ik de kantine in van de manage waar we ’s winters iedere zondagmiddag met onze paarden reden. Als vanouds waren de twee meiden ook weer mee. Want buiten het feit dat ze ondertussen een eigen pony hadden , waarop ze ieder vrij uur door brachten en iedere vrijdag ook nog eens op de manege rijles hadden, bleven onze paarden hoog in hun vaandel. Vooral Diane, was met haar enorme uitstraling, een geliefd object.

Omdat het een heel leuke manege betrof was ook Sabine (mijn vriendin) weer aangestoken door het ‘engelse paardrijden’ en weer les gaan nemen, nota bene in dezelfde groep als Yvon en Moniek. Maar niet alleen dat, ook de moeder van de twee meiden had de paardenkoorts gekregen en was op paardrijles gegaan. En als klapper op de vuurpijl was ook hun oma, op haar 62 ste jaar, paardengek geworden en gaan lessen.

Kortom ; binnen 6 jaar hadden we een hele familie paardengek gemaakt !

2010.

Louis, wil je mijn paard misschien uit stappen ? klonk het hoog vanaf Jerry, de eerste zoon van Diane. Van boven kwam er een ietwat lachende blik van Yvon’s gezicht in mijn richting. In de paardrijkunst was ze mij allang gepasseerd en in het westernrijden kon ik ze niets meer leren.

Ik moest diep in mij zelf lachen. Dat is nu je dank ; jaren lang help je ze niet alleen op paarden maar ook aan paarden en nu mag ‘opa’ als dank, mevrouw d’r paard uit stappen….